شازده کوچولو- بخش ۹

به گمانم شازده کوچولو برای فرارش، از مهاجرت پرندگان کوهی استفادهکرد. صبح روز حرکت، سياره‌اش را خوب مرتب کرد. آتش‌فشانهای روشنش را به دقت پاککرد. دو آتش‌فشان روشن داشت که استفاده از آنها برای گرم‌کردن صبحانه‌اش بسيار راحتبود. يک آتش‌فشان خاموش هم داشت. ولی به قول خودش: "کسی چه می‌داند؟" به همين جهتآتش‌فشان خاموشش را هم پاک کرد. آتش‌فشانها اگر خوب پاک شوند، ملايم و مرتب و بدونفوران می‌سوزند. فورانهای آتش‌فشانی مثل گرگرفتن آتش بخاری است. البته ما، در زمينخود، بسيار کوچکتر از آنيم که بتوانيم آتش‌فشانهامان را پاک کنيم، و به همين دليلبرای ما زياد دردسر درست می‌کنند.


آتش‌فشانهایروشن خود را به دقت پاک کرد.


شازده کوچولو با اندک تاثر آخرين بائوبابهای نورسته را نيز از ريشه کند. گمان می‌کرد که ديگر هيچگاه نبايد برگردد. ولی تمام اين کارهای خانگی در آن روز صبح به نظرش بی‌اندازه شيرين آمد. و چون برای آخرين بار گلش را آب داد و آماده شد که او را در زير حباب بلورينش بگذارد، احساس کرد که می‌خواهد گريه کند.
به گلش گفت: خدا حافظ!
ولی گل به او جواب نداد.
باز گفت: خدا حافظ!
گل سرفه کرد ولی اين سرفه از زکام نبود. آخر گفت:
- من احمق بودم. من از تو عذر می‌خواهم. سعی کن خوشبخت باشی.
و او از اينکه بر زبان گل طعنه و شماتت نرفت متعجب شد. در همانجا حباب به دست، مات و مبهوت مانده بود. معنی اين مهربانی ملايم را نمی‌فهميد.
گل به او گفت: آری، من تو را دوست می‌دارم و تقصير من است که تو از آن بيخبر مانده‌ای. اين هيچ اهميت ندارد. اما تو هم مثل من احمق بودی. سعی کن خوشبخت باشی... اين حباب بلورين را بينداز دور. من ديگر آن را نمی‌خواهم.
- ولی آخر باد...
- نه، آنطورها هم زکام نيستم... هوای خنک شبانه به مزاج من سازگار است. آخر من گلم.
- جانوارن چطور؟...
- من اگر بخواهم با پروانه آشنا شوم، ناچار بايد وجود دوسه کرم درخت را تحمل کنم. گويا پروانه خيلی زيباست. اگر پروانه هم نباشد، پس که به ديدن من خواهد آمد؟ تو که از من دور خواهی بود. از جانوران گنده هم نمی‌ترسم. آخر من هم چنگال دارم.
و ساده‌دلانه چهار خار خود را نشان می‌داد. سپس به گفته افزود:
- اينقدر مس‌مس نکن. اين ناراحت کننده است. حال که تصميم به رفتن گرفته‌ای برو!
چون نمی‌خواست شازده کوچولو گريه‌اش را ببيند. وای که چه گل خودپسندی بود!...

/ 0 نظر / 2 بازدید